پیامبران

فلسفه حيات حضرت عيسي(ع)

هدف خداوند از زنده نگاه داشتن حضرت عيسي(ع) چه بوده است؟

در دين مسيح مسلم است كه حضرت عيسي(ع) روزي ظهور مي كند و بشريت را نجات مي دهد. در روايات ما نيز مسلم است كه روزي حضرت عيسي ظهور مي كند و پشت سر امام زمان(عج) مسيحيان را به حق دعوت مي نمايد و به واسطه ايشان، بسياري از مسيحيان به حضرت مهدي و دين مبين اسلام مي گروند. بنابراين شايد حكمت زنده نگاه داشتن حضرت عيسي همين نكته باشد كه ايشان در زمان حضور حضرت مهدي(عج) به دنيا باز گردند و در خدمت و كنار امام زمان(عج) مردم را به اسلام دعوت كنند. زيرا بسياري از مردمان زمان ظهور، مسيحي هستند و با ظهور حضرت عيسي و اقتداء ايشان به امام زمان(عج) آنان نيز به آن حضرت مي گروند و اسلام اختيار مي كنند.

وجود پيامبران همزمان

آيا در يك زمان مي تواند دو پيامبر بر روي زمين وجود داشته باشد كه هر دو توانايي دريافت وحي داشته باشند؟

آنچه از آيات و روايات به دست مي آيد گاهي در يك زمان چندين پيامبر در مناطق مختلف حضور داشتند. مانند حضور هم زمان حضرت ابراهيم و لوط و يا حضور هم زمان حضرت موسي و شعيب.

پيامبران ايراني

ظهور پيامبران الهى در كدام سرزمين بيشتر بوده و آيا در ايران هم‏ پيامبرى ظهور كرده است؟

خاورميانه و خصوصا بين النهرين محل ظهور بسياري از پيامبران شناخته شده بوده است. دليل اين امر به احتمال قوي ظهور تمدن‏هاي مختلف در اين منطقه از جهان است. به گفته باستان شناسان و كساني كه در تاريخ تمدن اقوام و ملل مطالعه مي‏كنند اولين نمونه‏ها در اين منطقه شكل گرفته است از اين رو ضرورت بعثت پيامبران را در پي داشته است.

تعداد پيامبران اولوالعزم با وجود اهداف مشترک

چرا با وجود اهداف مشترك پيامبران فقط 5 تن آنها اولوالعزم هستند؟

براساس تعريفي كه از اولوالعزم ارائه شده است، پيامبر اولوالعزم، پيامبري است كه علاوه بر صاحب شريعت، كتاب آسماني، احكام اجتماعي داشتن، در زمان خويش رسالت جهاني داشته و دعوتش به گروه خاصي محدود نمي‏گشته است، برخلاف ساير پيامبران كه هر كدام براي گروه خاصي مبعوث شده و رسالت جهاني نداشته‏اند اما دليل انحصار چنين پيامبري در پنج نفر، پاره‏اي روايات است و دليل ديگري در اين مورد وجود ندارد، (نگا: الميزان، ج 2، صص 141 - 146 و ج 18، ص 220).

سجده حضرت يوسف(ع) بر پدر

سجده حضرت يوسف(ع) به پدرش(ع) شرك بوده است؟

سجده بر غيرخدا در صورتي شرك محسوب مي‏شود كه عبادت غيرخدا باشد، بنابراين بايد بررسي نماييم كه آيا سجده مطلقاً عبادت مي‏باشد و به تعبير ديگر، آيا سجده ذاتاً عبادت است؟ براي توضيح بيشتر در اين باره مي‏توان گفت: عمل در صورتي عبادت محسوب مي‏شود كه: اولاً، خود عمل در نظر عقلاء صلاحيت اظهار عبوديت و بندگي را داشته باشد مانند: سجده، ركوع و قيام. البته در بين اعمال سجده با تأكيد بيشتري دلالت بر عبوديت و ذلت عبد مي‏نمايد. اما عبادت بودن اين اعمال و حتي سجده ذاتي آنان نبوده و مشروط به شرطي است. آن شرط نيت سجده‏كننده مي‏باشد.