عصمت

توبه حضرت آدم(ع)

منظور از عصيان و توبه حضرت آدم‏(عليه السلام)، در آيات قرآن چيست؟ چگونه با عصمت پيامبران سازگار است؟

عصمت پيامبران، همگانى است البته بايد دانست كه اوامر و نواهى الهى، دو قسم است: الف. مولوى يا قانونى؛ ب.  ارشادى.<BR/>  قسم اول (مولوى) تكليف است و خداوند به طور جدى، خواستار انجام آن مى‏باشد و براى عمل به آن، پاداش و در ترك آن عذاب قرار داده است.<BR/>  قسم دوم (ارشادى) در حقيقت تكليفى از ناحيه پروردگار نيست؛ بلكه خداوند بدان وسيله آدمى را به حكم عقل يا واقعيتى تكوينى - كه نتيجه آن عمل است - ارشاد مى‏كند؛ مانند طبيبى كه به مريض دستور مى‏دهد: فلان غذا را نخور.

تاوان خطاي آدم(ع)

چرا بخاطر خطاى حضرت آدم همه انسانها بايد تاوان آن خطا را بپردازند؟

اين يك تفكر مسيحي است كه به خاطر خطاي آدمي همه انسانها گنهكارند (گناه جهلي) در منطق قرآن آدم آفريده شده براي اين كه روي زمين زندگي كند. خداوند به هنگام آفرينش آدم به ملايك فرمود: إِنِّي جاعِلٌ فِي اَلْأَرْضِ خَلِيفَةً؛ (بقره، آيه 69). اين مسأله نشان مي‏دهد كه اساساً زيستگاه آدم زمين است. و ثانياً زندگي او بر زمين به معناي تبعيد شدن نيست، بلكه جانشيني و خلافت امر است كه هيچ موجود ديگري شايستگي آن را ندارد.
بنابراين اگر آدم خطا كرد و از بهشت بيرون شد، اولاً؛ مسأله‏اي شخصي است، نه همگاني
و ثانياً؛ در چگونگي آمدن بر زمين تأثير نهاد نه اصل آن.

گناه حضرت آدم(ع)و حوا(س)

گناه آدم و حوا و رنج ما انسان ها؟!

نخست بايد دانست براي انسان فراز و نشيب هاي زندگي عبرت آموز و تجربه اندوز است ظرفيت او را بالا مي برد و قابليت او را براي تحصيل درجات بهشت و يا فرو غلطيدن در درکات جهنم به ظهور مي رساند و علت اصلي براي هبوط آدم به زمين همين بود که به مقام خلافت الهي برسد و به جاي بهشت معهود اولي به بهشت موعود پاياني راه يابد.
براي توضيح بيشتر توجه شما را به مطالب زير جلب مي کنيم:
1. ماجراي بهشت آدم و حوا، در سه مورد از آيات قرآن ذکر شده است: بقره، 35 به بعد، اعراف، 19 به بعد، طه، 115 به بعد.

عصيان حضرت آدم(ع)

شيطان چگونه آدم و همسرش را براي استفاده از درخت ممنوع، كه خداوند آن دو را از آن نهي كرده بود، ترغيب و اغوا كرد؟

شيطان اغواگر كه سوگند ياد كرده بود كه دست از گمراه كردن آدم و فرزندانش بر ندارد به وسوسه‏گري مشغول شد.
و براي رسيد ن به اين هدف، بهترين راه را اين ديد كه از عشق و علاقه ذاتي انسان به تكامل و ترقي و «زندگي جاويدان»، استفاده كند و هم عذر و بهانه‏اي براي مخالفت فرمان خدا براي آنان بتراشد، لذا به آدم و همسرش گفت «خداوند شما را از اين درخت نهي نكرده مگر به خاطر اينكه اگر از آن بخوريد يا فرشته خواهيد شد و يا جاودانه در بهشت خواهيد ماند».اعراف/20.

ترك ‏اولي

پيامبران صفت عصمت و دورى از گناه دارند. پس اشتباهات آن‏ها مانند كشته شدن فردى به دست حضرت موسى(ع) يا رانده شدن آدم از بهشت و... چگونه است؟

عمل موسى(ع) در كشتن مرد قبطى، مانند كار حضرت آدم(ع)، ترك اولايى بيش نبود. اثر وضعى هر دو عمل دامن آن دو را گرفت. در نتيجه آدم را از راحتى به زحمت افكند و موسى را از خانه و زندگى در ميان اقوام به غربت و رنج شبانى در مدين كشانيد. جالب اين جا است كه هر دو نفر(موسى و آدم(ع« پس از كار خود بر ستم خويش بر نفس اعتراف كردند.
«رب انى ظلمت نفسى فاغفرلى...» ؛ قصص(28):16
«ربنا ظلمنا انفسنا...»؛ اعراف(7):23.