عصمت

عصمت پيامبران(ع)

اگر پيامبر اكرم (ص ) معصوم بوده اند , چرا خداوند به ايشان مى فرمايد : قل اعوذبرب الناس در حاليكه شيطان به انسان معصوم دسترسى ندارد ؟ و نيز از برخى پيامبران نقل شده كه به خدا پناه مى برده اند در حاليكه آنان نيز معصوم بوده اند .

اولا ; استعاذه و پناه جستن به خدا از گناهان و امور هلاكت آور مستلزم وقوع آنها پيش از استعاذه نيست . ثانيا ; درست است كه شيطان به بندگان معصوم خداوند دست رسي ندارد , اما اين توفيق از ناحيه خـداونـد بـه بـنـدگان معصوم عطا شده است ; واستعاذه به خدا در حقيقت نوعي شكر و سپاس گذاري و نيز اعلام عبوديت و توحيدافعالي است . يعني ; پيامبران به اين وسيله هم به خود و هم به ديگران اعلام مي دارند كه اين خداوند است كه به آنان چنين مقام والايي بخشيده و در همه حال اوست كه نگه دارنده و ممد آنان است .
تفسير الميزان ج 10 ص 238، طباطبائي - سيد محمد حسين

عصمت پيامبران(ع)

درمورد معصومیت پیامبران چگونه اسلام و به خصوص تشیع معتقد به این امر است در صورتی که در خود قرآن از اشتباهات و گناه پیامبران سخن به میان آمده است؟ <BR>گناه: آدم که گناه کرد و از درخت ممنوعه خورد و جواب گناه را دید.<BR>اشتباه: یونس که از قومش روی برگرداند و خداوند او را تنبیه کرد و تنبیه صد در صد نتیجه اشتباه است. <BR>در دین من (مسیحی هستم) همه انسان ها را گناهکار می دانیم و پیامبران نیز از این گفته مستثنا نیستند. همه گناه کرده اند و از جلال خدا کوتاه می آیند (رومیان 23:3) و (هیچکس پارسا نیست حتی یک نفر (رومیان 10:3)<BR>این سؤال مدتی است که فکر من را به خود مشغول کرده که چطور شیعیان این مطلب را که در کتاب خودشان نقض شده همیشه تکرار می کنند؟

بنا بر ادله متعدد عقلى و نقلى، پيامبران (ع) داراى مقام عصمت مى‏باشند: عصمت از گناه، عصمت در مقام اخذ وحى و ابلاغ آن و عصمت از خطا. ولى عصمت داشتن بدان معنا نيست كه آنان نيازمند به استغفار نباشند؛ زيرا از انبيا اگر چه گناه و خطاى به معناى مصطلح سر نمى‏زند، ولى قصور و غفلت‏هاى آنى از ياد خدا ممكن است سربزند. چنان كه گفته‏اند:حسنات الابرار سيئات المؤمنين خوبى‏هاى نيك‏مردان، براى مقربان گناه محسوب مى‏شود مثلاً ما در برابر ترك بسيارى از مستحبات و آداب بسيارى احساس گناه نمى‏كنيم، ولى پيامبر (ص) با توجه به ميزان معرفت و كمال خويش آن را براى خود گناه محسوب مى‏كند.

عصمت آدم(ع)

مگر عصمت شامل عصمت از گناه خطا و نسیان نمی شود؟ مگر نهی پروردگار دال بر حرمت یا حداقل کراهت یا ارشاد از کجی نیست؟ پس چرا گناه حضرت آدم را با واژه ساختگی ترک اولی توجیه می کنیم؟

راه حلّ ترک اولی را کسانی داده اند که بهشت آدم(ع) را باغی دنیایی دانسته اند. امّا با پذیرش اینکه بهشت مذکور بهشت برزخی بود، نیازی به این توجیه نیست.

عصمت پيامبران(ع) و ایات قران

آياتى كه‏ مربوط به‏ لغزش بعضى از پيامبران مى‏باشد بامسئله عصمت آنها چگونه است؟

بنا بر ادله متعدد عقلي و نقلي، پيامبران (ع) داراي مقام عصمت مي‏باشند: عصمت از گناه، عصمت در مقام اخذ وحي و ابلاغ آن و عصمت از خطا. ولي عصمت داشتن بدان معنا نيست كه آنان نيازمند به استغفار نباشند؛ زيرا از انبيا اگر چه گناه و خطاي به معناي مصطلح سر نمي‏زند، ولي قصور و غفلت‏هاي آني از ياد خدا ممكن است سربزند. چنان كه گفته‏اند: حسنات الابرار سيئات المؤمنين، خوبي‏هاي نيك‏مردان، براي مقربان گناه محسوب مي‏شود مثلاً ما در برابر ترك بسياري از مستحبات و آداب بسياري احساس گناه نمي‏كنيم، ولي پيامبر (ص) با توجه به ميزان معرفت و كمال خويش آن را براي خود گناه محسوب مي‏كند.

عصمت انبيا(ع)

آيا پيامبران معصوم نيستند پس چرا 14 معصوم مي گوييم؟


در اعتقاد شیعه ی جعفری ، نبی یعنی سفیر و سخنگوی خدا که بدون واسطه ی بشری ، پیام تشریعی خدا را ، از خدا یا فرشته ی وحی گرفته ، به بندگان خدا می رساند ؛ و غرض از ارسال انبیاء ، تعلیم شریعت الهی ، حکمت ، و تزکیّه ی عملی مردم است. و راه پیام رسانی و تعلیم و تزکیّه ی نبی یا کلام و گفتار است یا عمل و کردار یا سکوت و عدم نهی. لذا تا زمانی که نبی ، به عدم ربط گفتار یا رفتار یا سکوت خود ، به خداوند متعال تصریح نکرده ، تمام گفته ها ، کرده ها و عدم اعتراضهای او در حکم منبع دین خواهد بود..
طبق تعریف شیعه از نبی ، عصمت از لوازم عقلی و منطقی نبی خواهد بود.