عصمت

دليل عصمت

اصلا برایم قابل قبول نیست که عده ای (مانند 14 معصوم) کاملا از اشتباه مصون باشند. مگر می شود کسی کاملا از اشتباه مصون باشد و هیچ اشتباهی انجام ندهد؟ اینکه عده ای (14 معصوم) از هر اشتباهی مصون هستند، حداکثر این است که مردم آن زمان هیچ اشتباهی از آن ها ندیده اند. شاید آن ها در خلوت انسان های خوبی نبودند؟ اثبات معصوم بودن آن ها برای من که قرآن را قبول ندارم چگونه ممکن است؟


آنچه از اين سؤال بدست مي آيد اين است كه ما ديني به نام دين اسلام را قبول داريم و اين هم مورد قبول است كه اين دين، آخرين دين و دستوري است كه از طرف خداوند براي انسان فرستاده شده است و يكي از مهمترين آموزه ها و ادعاهايي اين دين نيز اين است كه پس از آن ديگر دين و ارسال پيامبري در كار نيست و ديني است جهاني و برنامه اي است كه قرار است براي هميشه راهنمايي و هدايت انسان را به عهده گيرد و داراي كتابي است به نام قرآن كه معتقدان به اين دين آن را معجزه پيامبرش مي دانند و مطلب ديگر هم اين است كه پس از پيامبر اين دين، افرادي به عنوان جانشين وهدايت گر مردم تعيين و مشخص شده اند.

ظاهرا موارد بالا با

عصمت پيامبران و امامان(ع)

مقصود از عصمت پيامبر(ص) و ائمه معصومين چيست؟ در قرآن در مواردى نسبت به عملكرد پيامبران از جانب خداوند اعتراض مى‏شود؛ مثلاً در مسأله جدايى زينب از پسرخوانده رسول خدا يعنى «زيد»، آيه‏اى به اين مضمون نازل شد كه «تو ترسيدى از اين ‏كه ديگران در مورد تو... در حالى كه بهتر بود از خداى خود بترسى» آيا وجود اين نوع ترس با عصمت پيامبر(ص) ناسازگار نيست؟ يا ماجراى جنگ تبوك در اين ماجرا كه پيامبر(ص) منافقان را از جنگ معاف نمودند و آيه نازل شد به اين مفهوم كه «خدا تو را ببخشد چرا به آنها اجازه دادى، حال آنكه بهتر بود به آنها اجازه ندهى تا كذب آنها آشكار شود.» آيا به نظر شما چنين برخوردى با مراجعان و اين طور تصميماتى براى كسى كه در رأس حكومت است، ضعفى كه نقض كننده عصمت باشد، محسوب نمى‏شود؟

مقصود از عصمت پيامبر(ص) و همچنين امامان اين است: «مصونيت پيامبر و امامان در مقابل گناه و خطا، چه در ساحت اعتقادات و چه در ساحت عمل؛ همچنين مصونيت پيامبران از خطا در ناحيه تلقى و ابلاغ وحى»، از اين رو ما معتقد هستيم كه رسول خدا(ص)، در افكار، عقايد و اعمال فردى و اجتماعى و همچنين در مقام تلقى وحى و ابلاغ آن به مردم، از هرگونه گناه و خطا مصون است.

عصمت پيامبران و امامان، موهبتى الهى

اگر عصمت پيامبران و امامان، موهبتى الهى است؛ چرا ما مشمول اين عنايت نشديم؟ اگر خدا به ما هم لطف مى‏نمود و علم خدادادى عنايت مى‏كرد، ما نيز معصوم مى‏شديم؟

«عصمت» هم امرى موهبتى است و هم ارادى و اكتسابى. درك اين مسئله در گرو شناخت چند نكته است:<BR/>  يكم. پيامبران و امامان‏عليهم السلام داراى اراده بشرى‏اند؛ مانند ديگر مردم زندگى مى‏كنند؛ براى تحصيل هر چه بيشتر مقامات معنوى مى‏كوشند و اهل صبر، جهاد، زهد و تقوا هستند. به عبارتى اين بزرگان «انسان برتر»اند؛ نه «برتر از انسان» و پيامبران پيوسته بر اين نكته تأكيد مى‏ورزيدند كه «ما هم بشرى همچون شماييم»1.<BR/>  دوم. خداوند متعال به قابليت ممتاز پيامبران و امامان، براى تحصيل مقامات معنوى و شايستگى آنان، براى بر عهده گرفتن مسئوليت هدايت جامعه علم دارد.

عصمت پيامبران در همه موارد

اينكه گفته مي شود پيامبران معصومند آيا اين عصمت فقط مربوط به دريافت و ابلاغ و عمل به وحي مي شود؟ بطور كلي مربوط به مسائل دين مي شود و يا اينكه عصمت در همه موارد حتي امور شخصي است. عصمت را مصونيت از خطا و اشتباه معني كرده اند حال اينكه مي گوييم حضرت آدم دچار اشتباه شد و فريب شيطان را خورد اين مطلب را چگونه مي توان توجيه كرد؟

درباره گستره عصمت پيامبران و امامان(ع) بايد دانست، از گذشته دور دو نظريه وجود داشته و دارد. برخي معتقدند پيامبران و به دنبال آنها امامان(ع) تنها در تلقي وحي و ابلاغ وحي معصوم هستند(اعتقادات شيخ صدوق)..
برخي معتقدند پيامبران و امامان علاوه بر تلقي و ابلاغ وحي، حتي در تمام امور شخصي زندگي خود نيز معصوم مي باشند(اعتقادات شيخ مفيد).
بنابراين شما به هر كدام از دو نظريه معتقد باشيد ضرري به اعتقاد اسلامي شما وارد نمي شود. البته اعتقاد دوم نشانه معرفت بيشتر مي باشد.

عصمت پيامبران(ع)

چرا در دین اسلام به پیامبران معصوم می گویند در صورتی که یونس(ع) و آدم(ع) گناه و اشتباه کردند؟

پيرامون پرسش مطرح شده به چند نكته اشاره مي شود:
1. ديدگاه شيعه اماميه در مورد گستره عصمت انبياء عبارت است از:
«ارتكاب گناه صغيره يا كبيره، چه قبل از بعثت و چه بعد از آن بر پيامبران(ع) جايز نيست. همچنين جايز نيست نسبت خطا و اشتباه و سهو و نسيان به آنها داده شود».
بنابراين انبياء(ع) يك حد نصاب خاصي از عصمت را برخوردار هستند كه عبارت است از:
الف) عصمت از ارتكاب گناه صغيره و كبيره
ب) عصمت در دريافت وحي
ج) عصمت در حفظ و نگهداري وحي
د) عصمت در ابلاغ وحي
و) عصمت در اجراء و پياده كردن شريعت
2. بسياري از نسبت هاي گناه كه به انبياء(ع) داده شده است از قبيل «ترك اولي» است.