شرور

چیستی خير و شر

در مورد خیر و شر توضیح دهید که چیست؟


مساله خیر و شرّ از مسائل بسیار دامنه دار در علم کلام و فلسفه است که طرح تمام جوانب آن و نظر تک تک علما در مورد آن ، فراتر از گنجایش یک نامه بوده نیازمند تالیف کتابی مستقلّ در این زمینه است ؛ که البته کتابهای مستقلّی نیز در این باب نگارش یافته است که برای کسب آگاهی بیشتر می توانید به آنها مراجعه فرمایید. در این نامه تنها به تعاریف خیر و شرّ و طرح معروفترین دیدگاهها پرداخته می شود. در این نامه دو مقاله خدمت حضرت عالی عرضه می شود که اوّلی بیشتر جنبه ی نقل قول دارد ؛ امّا در مقاله ی دوم سعی بر آن شده که نظرات مشهور در این باب ، باهم جمع شده و نظری واحد و جامع ارائه گردد.

فلسفه شرور

اگر شرور نبودن، چه می شد؟! (می دانم اگر نبود، به نوعی جبر بود. ولی آثارش چه بود؟)

آفرينش نظام احسن‏

انواع شردر قرآن

مساله شر از نظر علما و قرآن چیست ؟ (انواع شر با ذکر مثال).

مساله شرّ از مسائل بسیار دامنه دار در علم کلام و فلسفه است که طرح تمام جوانب آن فراتر از گنجایش یک نامه بوده نیازمند تالیف کتابی مستقلّ در این زمینه است ؛ که البته کتابهای مستقلّی نیز در این باب نگارش یافته است که برای کسب آگاهی بیشتر می توانید به آنها مراجعه فرمایید.

خالق خير وخالق شر

چرا وجود خير و شر برخي را به دوگانه انگاري در خالق رهنمون کرده است؟

اساساً ريشة ثنويت اين است كه بشر اشياء را به دو نوع تشخيص داده است: نوع خوب و نوع بد. براي خوبها يك مبدأ و يك ريشه قائل شده است و براي بدها مبدأ و ريشة ديگر. فاعل خير را كه داراي عاليترين صفات و كمالات مي‏شمرده برتر و منزه‏تر از اين مي‏دانسته كه در كار موجودات موذيه و ضارّه دخالت داشته باشد. از اين رو مخلوق بودن آنها را به وسيلة اينچنين مبدئي انكار مي‏كرده و ناچار مبدأ ديگري كه شر محض است فرض مي‏كرده است؛ يعني انكار امكان مخلوق بودن شرور به وسيلة خداوند منجر به فرض مبدئي ديگر در عرض خداوند شده است.

خالق خير و شر

خالق شرور در نظام آفرينش كيست؟ مثلا قتل يك قاتل نسبت به مقتول يك شر است. چگونه ما مي توانيم اين فعل را هم به خدا هم به انسان نسبت داده كه با مباني توحيد سازگار و از طرفي اين شر به اين شخص بر مي گردد؟

برخي مثل ثنويون بر اين عقيده اند که موجودات عالم دو گونه اند برخي خيرند و برخي شر و هر کدام از خير و شر نيز مبداء و خالق جداگانه اي دارند ولي حکماي اسلام اين پندار را باطل مي دانند و معتقدند، يک مبداء بيشتر براي عالم هستي وجود ندارد. بين حکما دو نظر عمده در مورد شرور وجود دارد.