شفاعت

حقيقت شفاعت‏

با توجه به قرابت اعتقاد به شفاعت در اسلام، فديه مسيح براي مسيحيان و اينکه سرانجام هر دو در نهايت به آمرزش گناهان منجر مي شود، لطفا تفاوت ظريف اين دو را بيان کنيد.

شفاعت در اسلام با فديه بودن مسيح در نگرش مسيحي تفاوتهاي بنياديني دارند. در ابتدادر مورد ماهیت و چیستی شفاعت به گفتگو می نشینیم و سپس به توضيح فديه بودن مسيح و تفاوت آن با شفاعت در اسلام مي پردازيم:
معنا و حقیقت شفاعت
تعريف شفاعت‏: «شفاعت» در لغت، به معناى وساطت و ميانجى گرى است. در گفت‏وگوهاى روزمره، به وساطت و ميانجى‏گرى شخص مورد اعتماد در نزد بزرگى - به منظور عفو مجرمى يا برآوردن حاجت كسى - شفاعت گفته مى‏شود. اين معنا برآمده از ريشه لغوى اين كلمه است؛ زيرا شفاعت از ماده «شفع» به معناى زوج - در مقابل «وتر» به معناى فرد - گرفته شده است.

شفاعت بي نماز

مقصود از رواياتى كه مى‏گويد هركس ذره‏اى ايمان داشته باشد با شفاعت نجات مى‏يابد، چيست و آيا با رواياتى كه مى‏گويد كسى كه نماز را سبك بشمارد، شفاعت نمى‏شود منافات ندارد؟

شفاعت گنه‏كاران، ممكن است در مراحل گوناگون پس از مرگ، صورت بگيرد:
1. برزخ‏
2. مواقف قيامت‏
3. پس از دخول در جهنم و مدت‏ها تحمل عذاب دوزخ‏

گستره شفاعت

آيا شفاعت مختص مسلمين و به ويژه شيعيان است؟


هر نقمت و نعمتی که در آخرت نصیب انسان می شود در حقیقت ظهور امری دنیایی است ؛ مثلاً آنکه مال حرام خورده در حقیقت آتش خورده ، که در آخرت این حقیقت ظهور خواهد نمود. شفاعت نیز نعمتی است اخروی و ظهور امری است دنیوی. شفاعت در حقیقت چیزی نیست جز همان ربط وجودی بین فرد شفاعت شونده و فرد شفاعت کننده. اگر کسی در دنیا ربط روحی و اعتقادی با امام یا پیامبر یا عالمی ربّانی یا شهید راه خدا دارد همین ربط روحی و اعتقادی در عالم آخرت به صورت شفاعت ظهور خواهد نمود. لذا برخلاف پندار عوامانه ی برخی افراد ، شفاعت نوعی پارتی بازی نیست ؛ بلکه نتیجه اعتقاد و رفتار دنیایی خود شخص می باشد.

شفاعت خدا در قرآن

آيا در قرآن آيه هست که صريح عنوان کند خداوند شفيع بندگانش در روز قيامت است؟

شفيع على الاطلاق او است، هم چنان كه خودش بصراحت فرموده: (قُلْ لِلَّهِ الشَّفاعَةُ جَمِيعاً، بگو شفاعت همه‏اش از خداست) «1»، و نيز فرموده:
(ما لَكُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا شَفِيعٍ، بگو شما بغير خدا سرپرست و شفيعى نداريد) «2»، و باز فرموده:
(لَيْسَ لَهُمْ مِنْ دُونِهِ وَلِيٌّ وَ لا شَفِيعٌ، ايشان بجز خدا شفيع و سرپرستى ندارند) «3».
و غير خداى تعالى هر كس شفيع شود، و داراى اين مقام بگردد، باذن او، و به تمليك او شده است، كه البته اين نيز هست، و با بيانات گذشته ما مسلم شد، كه در درگاه خدا تا حدودى شفاعت بكار هست، و اشخاصى از گنه‏كاران را شفاعت مى‏كنند، و اينكه گفتيم: تا حدودى، ب

شفاعت و رحمت الهی

آيا لازمه اعتقاد به شفاعت، اين نيست كه رحمت شفيع بيشتر از رحمت خداوند است و اگر شفاعت نباشد، خداوند گنه‏كار را عذاب مى‏كند؟

شفاعت در حقيقت، همان مغفرت و رحمت الهى است كه از سوى او اعطا مى‏شود. او اراده كرده تا بنده گنه‏كارش را ببخشايد و بر اساس حكمت عالى خود، شفيعان را به عنوان سبب و واسطه تعيين كرده و از آنان خواسته است تا واسطه در مغفرت و بخشش گنه‏كاران باشند.
شفيعان، براى كسانى شفاعت و طلب بخشش مى‏كنند كه خداوند اراده كرده آنان را ببخشايد: «لا يَشْفَعُونَ إِلاَّ لِمَنِ ارْتَضى‏» انبياء (21)، آيه 28. «شفاعت نمى‏كنند، مگر براى كسى كه او بپسندد».