شفاعت

شفاعت درقبر و برزخ

آيا در قبر هم امامان شفاعت مي نمايند؟

شفاعت در برزخ:

شفاعت در برزخ

چرا در برزخ شفاعت نيست؟

رواياتي از ائمه نقل شده که ظاهر آنها دلالت بر عدم وجود شفاعت در عالم برزخ مي کند مثل :عَمرو بن‌ يزيد ميگويد: به‌ حضرت‌ امام‌ جعفر صادق‌ عليه‌السّلام‌ عرض‌ كردم‌: من‌ شنيدم‌ كه‌ شما مي‌گفتيد: تمام‌ شيعيان‌ ما با هر كرداري‌ كه‌ دارند در بهشت‌ هستند. حضرت‌ فرمود: اين‌ قول‌ تو را تصديق‌ مي كنم‌، سوگند به‌ خدا كه‌ همه‌ در بهشتند.عرض‌ كردم‌: فدايت‌ شوم‌!

فلسفه شفاعت

شفاعت امامان(ع) چه ضرورتي دارد؟ اصلا چه نيازي به شفاعت هست؟ مگر خداوند نمي تواند به طور مستقيم بندگانش را بيامورزد؟

تعريف شفاعت:
«شفاعت» در لغت، به معناى وساطت و ميانجى گرى است. در گفت‏وگوهاى روزمره، به وساطت و ميانجى‏گرى شخص مورد اعتماد در نزد بزرگى - به منظور عفو مجرمى يا برآوردن حاجت كسى - شفاعت گفته مى‏شود. اين معنا برآمده از ريشه لغوى اين كلمه است؛ زيرا شفاعت از ماده «شفع» به معناى زوج - در مقابل «وتر» به معناى فرد - گرفته شده است.

توسل و شفاعت

وقتي پيامبر به عزيز دردانه اش مي گويد، كار كن كه برايت هيچ كاري نمي توانم بكنم در اين شرايط يك رفتن به كربلا يا سينه زدن يا اشك ريختن در شرايط كاملا احساسي( به خودي خود) آيا انسان را از عذاب و خشم خدا باز مي دارد؟

مناسب است ابتدا در مورد محبت اهل بيت و اثر ان در تعالي روحي مطلبی ذکر کنیم :
پيامبر اكرم (ص) فرمود: «الا و من مات على حب آل محمد مات شهيدا الا و من مات على حب آل محمد مات مغفورا له الا و من مات على حب آل محمد مات تائبا الا و من مات على حب آل محمد مات مؤمنا مستكمل الايمان الا و من مات على حب آل محمد بشره ملك الموت بالجنة الا و من مات على حب آل محمد فتح له فى قبره بابان الى الجنة الا و من مات على حب آل محمد جعل الله قبره مزار ملائكة الرحمة...» هركس با محبت آل محمد از دنيا برود، شهيد مرده است، آمرزيده مى‏شود، با توبه از دنيا رفته است، با ايمان كامل مرده است، فرشته مرگ او را به بهشت‏بشارت مى‏ده

شفاعت در قرآن‏

با اينکه قرآن تصريح به عدم پذيرش شفاعت در قيامت و (قبر) کرده پس ما چگونه خلاف آن را معتقديم؟

بسيارى از آيات، بر وقوع و تحقّق شفاعت - فراتر از امكان - دلالت دارند. اين آيات نه تنها از وجود شافعان خبر مى‏دهد؛ بلكه مشخصات آنها را هم بيان مى‏كند: «يَوْمَئِذٍ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ إِلاَّ مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ رَضِيَ لَهُ قَوْلاً»؛ طه (20)، آيه 109. «در آن روز شفاعت سودى ندارد، مگر شفاعت كسى كه خداى رحمان به او اجازه داده و سخن او را پسنديده است». به كار بردن فعل ماضى در اين آيه، در اصطلاح ادبى بر حتمى بودن وقوع شفاعت دلالت دارد.