شفاعت

حقيقت شفاعت‏

حقيقت شفاعت چيست؟

براى روشن شدن مطلب و اين‏كه درخواست شفاعت از پيامبر(صلى‏الله‏عليه) و ديگر اولياى الهى كار باطلى نيست، به دو نكته اشاره مى‏كنيم:
1. اين‏كه طلب شفاعت همان طلب دعا است.
2.

شفاعت وصفت لايتغير خدا

با توجه به صفت لايتغير در مورد خدا مسأله شفاعت (اوليا و رسول خدا) در روز قيامت چگونه توجيه مي شود؟ يعني اگر خدا حکمي در مورد بنده اي داد چگونه با شفاعت ، آن حکم عوص مي شود. آيا منافاتي با هم دارند؟

چنان‏كه كيفر و عذاب، تحت شرايط خاصى متوجه مجرمان مى‏شود و اين يك سنّت الهى است؛ آمرزش و بخشش برخاسته از رحمت گسترده الهى نيز، تحت ضابطه و شرايط خاصى، متوجه گنه‏كاران مى‏شود؛ يعنى، «كيفر» و «بخشش» دو قانون و سنت الهى هستند كه هر كدام با ضوابط و شرايط مخصوصى، در گستره خاص خود جارى مى‏شوند. از طرف ديگر رحمت خدا بر غضب او غلبه دارد؛ بنابراين سنت «رحمت» حاكم بر سنت و قانون «غضب» است. از اين رو با توجه به نوع جرم‏ها، دو نوع قانون وضع شده است و مجرمان دو دسته‏اند: 1. كسانى كه عقيده و عمل آنان در دنيا به گونه‏اى است كه استحقاق بخشش و مغفرت الهى را دارند.

شفاعت نزد شيعه‏

شیعه چه دلیل محکمی برای شفاعت دارد؟

1.T شهيد مطهرى مى‏نويسد: «شفاعت V، همان مغفرت الهى است كه وقتى به خداوند نسبت داده مى‏شود، با نام «مغفرت» خوانده مى‏شود و هنگامى كه به وسايط و مجارى رحمت منسوب مى‏گردد، نام «شفاعت» به خود مى‏گيرد» مجموعه آثار، ج 1، ص 259.. در حقيقت، خداوند اراده كرده است بندگان خود را از رحمت مغفرت خويش بهره‏مند سازد؛ لكن براى اعطاى آن، مانند ساير فيض‏هاى خويش، اسباب خاصى قرار داده و شرايطى قائل شده است. بر اين اساس، خداوند، اولياى الهى را به عنوان شفيعان و واسطه‏هاى فيض معين كرده تا آنان براى بندگانى كه در دنيا با اعمال خويش، شايستگى بهره‏مندى از اين رحمت الهى را پيدا كرده‏اند، درخواست مغفرت كنند.

شفاعت كنندگان‏ قيامت

آيا در روز قيامت شفاعت كننده اي غير از 14 معصوم وجود دارد؟ لطفا تا جاي كه مي توانيد توضيح دهيد.


با توجه به مفهوم گسترده شفاعت، تمام اسباب و علّت‏هاى مادى و معنوى، شفيعان درگاه الهى‏اند؛ چون واسطه فيض خداوند به مخلوقات هستند. امّا در خصوص شفاعت مغفرت (شفاعتى كه نتيجه آن آمرزش گناهان است)، شفيعان درگاه الهى عبارت‏اند از: 1. توبه‏ قرآن كريم مى‏فرمايد: «وَ هُوَ الَّذِى يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ وَ يَعْفُوا عَنِ السَّيِّئاتِ» ؛ شورى (42)، آيه 25. «و او است آن كه توبه را از بندگان خود مى‏پذيرد و از گناهان مى‏گذرد». در آيات متعددى از قرآن كريم، نقش توبه و استغفار در آمرزش و بخشش گناهان، بيان شده است.

شفاعت و اراده خدا

با توجه به اينکه خداوند از مخلوقات تأثير نمي پذيرد روز قيامت مسأله شفاعت چگونه قابل توجيه است؟

يك پيش فرض نادرست در اين پرسش وجود دارد و آن اينكه گمان شده شفاعت يك نوع تاثير گذاري در خداست در حالي كه شفاعت تجلي وتبلور مغفرت ورحمت الهي است.
چنان‏كه كيفر و عذاب، تحت شرايط خاصى متوجه مجرمان مى‏شود و اين يك سنّت الهى است؛ آمرزش و بخشش برخاسته از رحمت گسترده الهى نيز، تحت ضابطه و شرايط خاصى، متوجه گنه‏كاران مى‏شود؛ يعنى، «كيفر» و «بخشش» دو قانون و سنت الهى هستند كه هر كدام با ضوابط و شرايط مخصوصى، در گستره خاص خود جارى مى‏شوند. از طرف ديگر رحمت خدا بر غضب او غلبه دارد؛ بنابراين سنت «رحمت» حاكم بر سنت و قانون «غضب» است.