شفاعت

حقيقت شفاعت‏

معناى شفاعت چيست؟ چگونه با بعضى آيات دال بر نفى «شفاعت» سازگار است؟

شفاعت از ماده «شفع» به معناى «زوج» در مقابل ماده «وتر» به معناى «فرد» گرفته شده است و به معناى اين است كه شخصى در كنار شخص ديگر قرار گيرد و با وساطت خود، او را در رسيدن به خواسته و حاجتش يارى دهد.
شفاعت در محاورات عرفى و گفت و گوى روزمره مردم، غالباً به معناى وساطت و درخواست شخص آبرومندى از بزرگى، براى عفو مجرمى يا ترفيع درجه و پاداش خدمت گزارى، به كار مى‏رود.
در حقيقت شخصى كه متوسل به شفاعت مى‏شود، نيروى خود را به تنهايى كافى نمى‏بيند؛ به اين جهت نيروى خود را با نيروى شفيع ضميمه نموده و در نتيجه آن را مضاعف مى‏كند تا به آنچه مى‏خواهد نايل شود.

معناى اصطلاحى شفاعت‏

فلسفه شفاعت‏

شفاعت امامان چه ضرورت دارد؟ اصلاً چه نيازى به شفاعت هست؟ مگر خداوند نمى‏تواند به طور مستقيم بندگان خود را بيامرزد؟

يك. حكمت شفاعت‏
نخست بايد دانست از ويژگى‏هاى انسان آن است كه اگر نافرمانى كند، به طور طبيعى احساس جدايى مى‏كند؛ هر چند راه توبه باز است و به طور مستقيم مى‏تواند از خداوند آمرزش بخواهد. بسيارى از افراد از نافرمانى خود، شرمنده بوده و از توبه شكستن احساس نااميدى مى‏كنند؛ لذا از آنجا كه تمام افعال خداوند بر اساس حكمت و مصلحت استوار است، گشودن باب شفاعت به روى گنه‏كاران - با شرايط خاص - بر همين اساس است. بعضى از حكمت‏ها در زمينه شفاعت عبارت است از:

1-1. روزنه اميد

شفاعت گناه‏‏كاران

اينكه با شفاعت، شخص گناه‏كارى بخشيده شود و با شخصى پاك و بدون گناه، در يك سطح قرار گيرد، آيا موجب تضييع حق انسان پاك و بى گناه نمى‏شود؟

يكم. اينكه با شفاعت، عده‏اى بخشيده شده و مورد عفو الهى قرار گيرند، لازمه‏اش اين نيست كه با ساير بهشتيان و كسانى كه در دنيا پاك و بى‏گناه بوده‏اند، در يك درجه قرار گيرند. خود بهشتيان در يك سطح نيستند و بهشت الهى، داراى مراتب و درجات است. ر.ك: ميزان الحكمه، ج 1، ص 431، احاديث 2601-2612. امام على(ع) در وصف بهشت مى‏فرمايد: «درجاتٌ متفاضلات و منازل متفاوتات»؛ «بهشت داراى درجاتى است كه بعضى بر ديگرى برترى دارد و داراى جايگاه‏هايى است كه با يكديگر تفاوت دارند». همان، ح 2603.

شفاعت ائمه(ع)

شفاعت يعني چه؟

معنا و حقيقت شفاعت:

شفاعت مسيحيان و. اهل سنت

آيا مسيحی يا سنی هم شفاعت می شوند يا خير؟ برزخ و قيامت آنها چگونه است؟

شفاعت از ماده «شفع» به معناى «زوج» در مقابل ماده «وتر» به معناى «فرد» گرفته شده است و به معناى اين است كه شخصى در كنار شخص ديگر قرار گيرد و با وساطت خود، او را در رسيدن به خواسته و حاجتش يارى دهد.
شفاعت در محاورات عرفى و گفت و گوى روزمره مردم، غالباً به معناى وساطت و درخواست شخص آبرومندى از بزرگى، براى عفو مجرمى يا ترفيع درجه و پاداش خدمت گزارى، به كار مى‏رود.
در حقيقت شخصى كه متوسل به شفاعت مى‏شود، نيروى خود را به تنهايى كافى نمى‏بيند؛ به اين جهت نيروى خود را با نيروى شفيع ضميمه نموده و در نتيجه آن را مضاعف مى‏كند تا به آنچه مى‏خواهد نايل شود.
معناى اصطلاحى شفاعت‏
شفاعت عبارت است