توسل و زیارت معصوم

اهل سنت و زيارت

لطفا اگر ممكن است ليستي از بزرگان و عرفاي اهل تسنن كه زيارت كردن را جايز شمرده اند همراه با جملات و سندهايش را برايم بفرستيد اگر شد در مورد توسل هم همچنين.

234shiagraphic_emam_sadeg_20110110_1918406433.thumbnail.jpg

توسل

اگر امکان دارد در مورد توسل توضيحاتي را بفرماييد.

234shiagraphic_emam_sadeg_20110110_1918406433.thumbnail.jpg

بوسيدن ضريح

فلسفه بوسيدن ضريح امامان و تبرّك كردن اشياء چيست؟ وهابيان كنايه مى‏زنند كه ما شيعيان ضريح و سر در امامزاده‏ها را مى‏بوسيم يا اشيائى را متبرك به ضريح مى‏كنيم و اين كارها شرك و حرام است؟

پيامبران و امامان بدان جهت كه بندگان شايسته خداوند هستند، سزاوار احترام و محبت هستند. احترام و ابراز ارادت به آنان، بدان جهت نيست كه براى آنان در مقابل خدا، مقام و ارزشى مستقل قائل باشيم؛ بلكه آنان مستقل از خدا هيچ ندارند و همه عظمت آنان و عشق و محبت ما به ايشان، ناشى از آن است كه آنان در اوج معرفت، بندگى و عبوديت حضرت حق قرار دارند و مورد عنايت خاص پروردگار مى‏باشند. بوسيدن ضريح امامان(ع) و اولياى الهى، برخاسته از عشق و محبت نسبت به آنان است؛ همان گونه كه عاشق، هر چيزى را كه منتسب به معشوق است، مى‏بويد و مى‏بوسد و به سينه مى‏چسباند. براى زائر امام معصوم(ع)، خود سنگ و چوب ارزشى ندارد.

فلسفه توسل

با توجه به اينكه انسان خليفة اللَّه بر روى زمين است، پس چرا براى خواسته‏هاى خود به پيامبر و امام متوسل شود؟

يكم. همه انسان‏ها خليفه بالفعل خداوند بر روى زمين نيستند. خليفه خدا بودن؛ يعنى، مظهر و نشانگر صفات و اسماى الهى بودن. همه انسان‏ها خليفه بالقوه هستند. هر اندازه كه در صراط مستقيم حركت كنند و كمالات انسانى را در خود ظاهر سازند و مظهر صفات و اسماى الهى شوند، به همان ميزان آن قوه را به فعليت رسانده و خليفه الهى و مظهر صفات و اسماى او خواهند بود.
بر اين اساس، خلافت الهى داراى مراتب و درجات است. انسان‏هاى كامل در اوج قله خليفه اللهى، مظهر تام صفات و اسماى الهى‏اند. از اين رو توسّل به امامان معصوم، در واقع استمداد خليفه بالقوه و يا خليفه فروتر، از خليفه بالفعل و فراتر است.

گستره توسل‏

به چه كسانى مى‏توان توسّل نمود؟

انسان مى‏تواند به مقدسات و شعائر الهى همچون قرآن كريم، كعبه و ملائكه الهى توسّل جويد. همچنين مى‏تواند به بندگان مطيع و صالح خداوند متوسل شود؛ يعنى، همه كسانى كه به سبب به جاى آوردن حق عبوديت و بندگى، مقرب درگاه الهى‏اند؛ مانند: مؤمنان، عالمان، شهيدان، ملائكه الهى، انبيا، اوصيا و در يك كلام بندگان صالح. (اللهم انّى اسألك بحق عبادك الصالحين). از آنجا كه اوج بندگى و عبوديت و معرفت حضرت حق، در انبيا و اوصياى آنان، جلوه‏گر است، توسّل به آنان و در رأس ايشان به پيامبر اكرم(ص) و امامان معصوم(ع) اولويت دارد.