ادیان و فرَق دینی

پيامبركشى قوم بنى‏اسرائيل

درباره پيامبركشى قوم بنى‏اسرائيل كمى توضيح دهيد؟

در آيه 61 خداوند مي‏فرمايد: (مهر ذلت و نياز بر پيشاني يهود زده شد و به خشم خداوند گرفتار شدند چراكه به آيات الهي كفر مي‏ورزيدند و پيامبران را به ناحق مي‏كشتند و اينها به خاطر آن بود كه گناهكار و معصيت كار بودند) به دو تفسير در مورد پيامبركشي يهود را در اين مورد اشاره مي‏كنيم.

عدم قبول تشیع شاگردان امام صادق(ع)

با توجه به اين که ائمه فقه اهل سنت در درس امام صادق (ع) شرکت مي کرده اند و شاگردي آن حضرت (ع) را کرده اند و خودشان هم به عظمت علمي حضرت (ع) اعتراف نموده اند چرا مذهب شيعه را قبول نکرده اند؟

انسان موجودي مختار است و براي اين که جانب خير يا شر را برگزيند، تنها علم کافي نيست بلکه در کنار علم، بايد اراده نيز ضميمه شود. بسياري از افراد - در زمان پيامبر اکرم(ص) و ائمه اطهار(ع) - حقيقت را مي شناختند. اما به دليل منافع مادي يا شهوات نفساني خود را به جهالت مي زنند و حق را انکار مي کردند.
آري آن کس که خواب است را مي توان بيدار کرد اما آن که خود را به خواب زده است هرگز نمي توان بيدار کرد.

آرامش بودايي و گرايش به مسيحيت

برخي احساس مي كنند، آرامش را در بودا و مسيحيت و ... مي توان پيدا كرد، آيا مي توان به آنها گرايش پيدا كرد؟

گفتني است ما آمده ايم در اين دنيا، زندگي كنيم و زندگي كامل، با نشاط و پويا آن گاه شكل مي گيرد كه در چهار محور رابطه صحيح و تعريف شده برقرار كنيم:
1. ارتباط با خدا
2. ارتباط با مردم
3. ارتباط با خود
4. ارتباط با طبيعت
هر كدام نباشد و يا ضعيف باشد به همان مقدار از كامل بودن، نشاط و پويايي ما كاسته مي شود و آرامش خاطر پايدار، وقتي به دست مي آيد كه در محور هاي چهارگانه به نتيجه خوبي برسيم در غير اين صورت، پشيماني و از دست دادن فرصت دامنگير ما خواهد شد.
جهت توضيح بيشتر به مطالب زير توجه كنيد:

عدالت صحابه در نگاه اهل سنت

آيا اين مطلب صحت دارد که اهل سنت اصحاب پيامبر(ص) را عادل مي دانند ولي خود پيامبر(ص) را داراي عصمت از گناه نمي دانند؟

نخست بايد به اين نكته مهم توجه كرد كه مقام عدالت و مقام عصمت با يكديگر متفاوتند؛ «عصمت» به معناي منزه بودن و دور بودن از گناه و خطاست. ولي عدالت به معناي اصرار نداشتن بر گناه صغيره و اجتناب از گناه كبيره است.
بنابراين اهل سنت كه معتقد به عدالت صحابه هستند، به معناي منزه بودن آنها از گناه نيست؛ بلكه به معناي اين است كه آنان داراي مقامي هستند كه رد و طعن آنها شايسته نيست و اگر خطايي انجام داده اند بر اساس اجتهاد خودشان بوده و ضرري به عدالت آنها نمي زند.

يهوديان واعتقاد به پيامبران(ع)

دين يهود به غير از حضرت موسي به چه پيامبراني اعتقاد دارد؟

آنها به همه پيامبران بني اسرائيل و پيامبران پيش از حضرت موسي(ع) اعتقاد داشته اند. به تعبير ديگر آنها به همه پيامبران از آدم(ع) تا حضرت موسي(ع) و از حضرت موسي(ع) تا پيامبران بني اسرائيل پيش از حضرت يحيي و حضرت عيسي(ع) را قبول دارند. اما پيامبران بعدي را قبول ندارند.
پيامبران پس از حضرت موسي(ع) بنا به روايت کتاب مقدس يهوديان (عهد عتيق) 47 پيامبر هستند که همگي شريعت حضرت موسي(ع) را ترويج کرده اند و هفده نفر از آنها داراي کتاب بوده اند (تاريخ اديان و مذاهب جهان، مبلغي آباداني، ج 2، ص 657 - 666).