امام شناسی

امامت در روايات

در روايات پيامبر و اهل بيت امامت چگونه تصوير شده و بر چه نكاتى تأكيد شده است؟

روايات شريف نبوى كه در كتب شيعه و اهل سنت فراوان نقل شده و نيز آنچه از امامان اهل بيت در اين زمينه رسيده فراوان است و آموزه‏هاى بسيارى در بردارد:
يك. امامت ركن ديانت‏
در روايت از پيامبر اعظم‏(صلى‏الله‏عليه‏وآله) عدم شناخت و پيروى امام مساوى با جاهليت و بى‏دينى تلقى شده است: «من مات و هو لايعرف امامه مات ميتة جاهليه»1؛ «كسى كه بميرد و امام خود را نشناخته باشد به مرگ جاهلى مرده است».
نيز از آن حضرت است: «هر كه بدون داشتن امام بميرد به مرگ جاهلى مرده است»2.
دو. امام راهنماى خدا در ميان خلق‏

امکان ازاله مقام امامت

در عبارت «و لَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً دَفَعَتْکُمْ عَنْ مَقامِکُمْ وَ اَزالَتْکُمْ عَنْ مَراتِبِکُمُ الَّتى رَتَّبَکُمُ اللَّهُ فيها» مگر امامان از رتبه‌ امامت و مقام ولايت دفع و ازاله شدند؟ اين مقامات قابل منع نيست از طرف مردم؟

مقام امامت، مقامي است الهي که از طرف خداوند به امامان اعطا گرديده است نه از طرف مردم، و لذا همان طوري که در سؤال آمده، دادن و گرفتن چنين مقامي در اختيار و توان مردم نيست. آنچه در اين جا بايد بدان توجه شود اين است که امامت امام داراي دو شأن است:
يکي: شأني که در اين عالم دارند و ولايتي که در اين عالم اعمال مي کنند که همان ولايت تکويني است بدين معنا که واسطه فيض خداوندي اند و الطاف الهي از اين طريق اينان به بندگان مي رسد.